De gedachte van een landschap (een serie van 100 kleine schilderijen op doek met het landschap als achterliggende gedachte)
Hoe ze ook gepresenteerd worden, de werken van Fred Michiels blijven altijd aparte, verplaatsbare schilderijen en/of tekeningen, die herschikt kunnen worden of van context verschillen. De tentoonstellingsruimte legt geen betekenis op maar krijgt juist een specifieke invulling. Met zijn lijnen-diptieken, een allusie op het traditionele landschap, probeert hij afstand te creëren tussen de maker, kijker en het beeld. Je kan ze lezen als een hedendaagse variant van de fundamentele schilderkunst, een beweging uit de jaren ’70. Het landschap is voor hem een materiële realiteit van de natuur, geordend door mensen. In zijn presentaties speelt hij gretig met het concept van een atelieromgeving. Het “ontdekken” van de creatie en het atelier als ruimte waar de ontdekking plaatsgrijpt. Zijn kleurgebruik zit vol schakeringen die je niet of nauwelijks kan onderscheiden of benoemen. De oppervlaktekleur wordt gevormd door een geheel van diverse, vloeiende tinten, ofwel zie je andere nuances door de vaak geligneerde bovenlaag schemeren. Zo bestaat de serie “Portraits presque célèbres” uit 300 tekeningen en aquarellen die tegelijk té verwant en té verschillend zijn om systematisch te ogen. En tevens gaat het hier eigenlijk om een “ongelimiteerde serie”, een reeks van werken die Michiels over drie beschilderde kisten heft verdeeld, en die op en over elkaar kunnen gepresenteerd worden, als een sort van collage-veelheid of gelaagdheid. Het aantal tekeningen, de opstelling of samenstelling veranderen continu. Beschouw dit als zijn esthetische strategie. De thema’s “visie & blik” krijgen heel concrete vorm in de keuze van zijn portretten en de context waarin Michiels ze plaatst. Ze benadrukken het belang van het geheugen. De kleurschakeringen op de portretten dringen zich hardnekkig aan je op, ten koste van hun figuratieve voorstelling.
Vanaf 31 januari is er werk te zien van Michiels in het Muhka in Antwerpen. Hij werd geselecteerd door Jacques Lizéne die hem een collegiaal plaatsje in zijn tentoonsteling gunt. Fred Michiels zal in mei 2009 een tentoonstelling van deze werken maken in het “Maison du Hainaut” in Charleroi en hij werd door tentoonstellingsmaker Sven Vanderstichelen aangezocht om deel te nemen aan de tentoonstelling “Fading” in juni 2009 in het museum van Elsene (Brussel) samen met een veertigtal andere Belgische kunstenaars die schilderkunst als medium proberen te verruimen.
